lentelicht dansen mijn bladeren
op het fluisteren van de wind
het leven stroomt
vrijuit, in jouw en in
mijn aderen
Meidoorn is de lentebruid die zuiver en frisgroen voor het altaar wacht om ‘ja’ te zeggen tegen de liefde en het leven. Ze is ook Doornroosje die honderd jaar ligt te slapen om wakker te worden gekust door een witte prins op een al even wit paard. Voordat die prins tot kussen kan overgaan, moet hij eerst zijn kracht, doorzettingsvermogen en zuivere bedoelingen tonen. Het kasteel waarin Doornroosje wacht is immers volledig begroeid met doornige struiken die niet wijken voor een prins die van kwaad weet en al helemaal niet voor een prins die de gemakkelijkste weg kiest. Zulke prinsen blijven in de doorns hangen of rijden in de verte voorbij.
Meidoorn nodigt je uit om eens goed te kijken naar het leven dat je leidt. Klopt dit leven of heb je jezelf in slaap gesust? ‘Zet een pot thee van mijn blaadjes’, zegt meidoorn, ‘vergeet de tijd en ontspan’. ‘Misschien is jouw hart een dichtgegroeid kasteel waar niemand nog binnen komt. Wat heb jij nodig om de liefde weer te laten stromen en te voelen dat het leven in jouw aders klopt? Verbind je met je hart, zit in liefde met jezelf en wees voor jezelf een prins op het mooiste witte paard.’ Meidoorn vertelt je dat het moed, doorzettingsvermogen en tijd vergt om jezelf te bevrijden uit de ban van onzuivere motieven en een leven dat het jouwe niet is. Het vergt bovendien liefde. Liefde voor jezelf en liefde voor het leven. Jouw leven. Zeg je hier ‘ja’ tegen, dan beloof je trouw aan jezelf.
Meidoorn is de struik die al eeuwenlang het huwelijk symboliseert en waar kun je beter ‘ja’ tegen zeggen dan tegen jezelf.
Copyright: Marlijn Nijboer / Illustratie Maartje Hoek