In een bos hier niet zover vandaan staat de mooiste boom die je ooit gezien hebt. Zijn lange groene naalden glinsteren in het zonlicht, zijn takken reiken tot aan de hemel en de uiteinden van die takken zitten middenin de winter boordevol zachte bruine knoppen. De boom straalt zoveel levenskracht uit dat de langs wandelende vrouw er als vanzelf naartoe getrokken wordt. Zacht streelt ze met een vinger over een naald om daarna de tak waaraan deze groeit te volgen tot de jonge knop aan het uiteinde. Levenskracht.

‘Mag ik deze knop plukken en opeten?’, vraagt ze daarna aan de boom die ondanks de kou de komst van de lente lijkt te bezingen. De den laat als antwoord zijn takken dansen en stelt op zijn beurt een vraag aan de vrouw. ‘Waarom?’ ‘Omdat die knop boordevol levenskracht zit en ik daar in deze donkere en koude tijden graag iets van wil hebben. Ik heb er te weinig van en jij hebt zoveel. Mag ik in jouw levenskracht delen?’ ‘Dat mag’, zegt de boom. ‘Maar voedsel is slechts de helft van het verhaal. Ik vraag je om eerst op zoek te gaan naar de andere helft en terug te komen als je die gevonden hebt. Misschien kunnen we dan in elkaars levenskracht delen.’

De vrouw heeft geen idee waarover de boom het heeft, maar besluit toch op zoek te gaan. Dagenlang loopt ze door het bos zonder iets te vinden, tot ze zich realiseert dat ze voor het andere verhaal misschien wel ergens moet zoeken waar niets groeit. Althans, niets wat zij kan zien. Zee, denkt ze. De bron van al het leven op aarde.

Op een mooie middag loopt de vrouw over het strand naar de zee. Wind speelt met het water dat jubelend omhoog danst om naar beneden te kunnen vallen. Vogels laten zich dragen door de deinende golven en zonlicht laat het water glinsteren. Als de vrouw stilstaat, ziet ze hoe vanuit twee punten aan de horizon een regenboog groeit die de hele wereld overspant. Zonder er bij na te denken danst ze over de vloedlijn om net als de wind en de vogels met de golven te spelen. Ergens onder de regenboog, in glinsterende waterdruppels, vindt ze een verhaal vol levenskracht.

Een paar dagen later staat de vrouw weer in het bos, waar ze de den vertelt over de bron van levenskracht die ze gevonden heeft. ‘Voedingskracht zorgt dat we kunnen leven, vreugde zorgt dat we willen leven. Je ervaart het als je speelt, als je een regenboog ziet of het wonder van het leven herkent in een den met de mooiste knoppen..’ ‘Mooi’, zegt de boom, terwijl hij van pure vreugde zijn takken zo hard op de wind laat dansen dat één van zijn jonge knoppen voor de voeten van de vrouw op de grond valt. Voorzichtig raapt ze hem op.

© 2021/ Marlijn Nijboer. Voor Leah, in dank voor het stellen van een vraag.

Meer verhalen lezen!